سنگ صبور همواره

از پرشین بلاگ ممنونم که شد سنگ صبورم.

یه بلاگ نه فقط رفیق روزای خوشی و تقسیم اونا بین دوستانه، بلکه نغمه های غمگنانه آدم رو هم با دل و جون پذیراست.

از اینکه می نویسم خوشحالم.

شاید حق مطلب در بیان میزان نقش نوشتن در تلطیف روحیه آداما واسه همه روشن نباشه. اما واسه کسی که روزی نوشتن تمام روزگارش بوده اهمیتش مبرهنه. نوشتم تا بمونه برام و روزی یادش بکنم، روزی یاد این زمانه تلخ بکنم و به گذشته و رویدادهاش بخندم.  

کاش در آینده بهش بخندم.

‌فقط همین. 

و در انحنای پرهیاهوی این دوران

تو را که پروانه همیشه هستی ساز منی

به پیش برم. 

/ 1 نظر / 11 بازدید
مهدی

زندگی را دور بزن و آن گاه که بر تارک بلند ترین قله ها رسیدی، لبخند خود را نثار تمام سنگریزه هایی کن که پایت را خراشیدند. خواستی سربزن . خوشحال میشم